Film

Przez wielu uważany błędnie za pierwszy w historii polskiego kina film kolorowy. Pierwszy polski film kolorowy powstał w 1953 roku. Premiera krzyżaków miała miejsce w roku 1960. Dokładnie 15 lipca z okazji 550 lecia bitwy pod Grunwaldem miał miejsce pierwszy publiczny pokaz filmu, jednak oficjalna premiera odbyła się dopiero 22 lipca w Olsztynie. Film reżyserował Aleksander Ford, będący jednocześnie jednym ze współautorów scenariusza. Scenariusz do filmu powstał na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza, o tym samym tytule. Film miał jedną z największych w historii polskiego kina widowni. Film obejrzało w kinach około 32 milionów ludzi co przewyższa ówczesną liczbę mieszkańców w Polsce o około 3 miliony. Mimo, iż film reklamowano jako historyczny znalazło się w nim sporo nieścisłości na które historycy zwrócili uwagę. Jednym z większych błędów jest ubranie walczących rycerzy w jednakowe mundury. Każda ze stron posiadała jakoby własne umundurowanie, co jest błędem. W owych czaszach rycerze dla odróżnienia umieszczali na zbrojach swoje herby oraz znaki. Podobnie wygląda sprawa z zastosowaniem przez krzyżaków wilczych dołów. Nie ma dowodów na to iż takie pułapki zastosowane zostały w tej słynnej bitwie.

Za długi uważany jest film który trwa 2 – 3 godziny. Zwykle klasyczny film trwa około 90 minut do 2 godzin. Dłuższe filmy mogą nadmiernie zmęczyć czy znudzić widza. Niemniej jednak w historii kinematografii znalazły się filmy, które trwają znacznie dłużej. Jednym z dłuższych filmów był zrealizowany w 1915 roku film „The Vampires”. Przez okres 53 lat ten francuski film był najdłuższym filmem w historii kina. Tytuł ten został mu odebrany dopiero w 1968 przez film „The Movie Orgy”, trwając aż 7 godzin. W roku 1970 rekord długości filmu został ponownie pobity przez „The Longest Most Meaningless Movie in the World”. Film ten trwał aż 48 godzin. Mianem najdłuższego filmu na świecie nie cieszył się jednak długo gdyż zrealizowany w 1987 roku „The Cure for Insomnia” trwał aż 3 dni i 15 minut. Tytuł filmu przetłumaczono jako „Lekarstwo na bezsenność”. W filmie pisarz L.D. Groban recytuje swój ponad 4000 stronicowy poemat. Recytacja co jakiś czas przerywana jest innymi scenami. Obecnie jednak najdłużej trwającym filmem w historii kina jest Cinématon. Film realizowany było od 1978 do 2010 roku. Czas jego trwania wynosi 6 dni i 8 godzin. Film został 2 razy zaprezentowany w całości.

Serial ten uznawany jest za najdłużej emitowany na świecie. Nie jest to prawdą. Serial, który był emitowany najdłużej powstał w 1937 roku, emitowany był przez ponad 50 lat. Moda na sukces jest jednak najdłużej emitowanym serialem w Polsce. Angielski tytuł oznacza dosłownie Śmiali i bogaci, chociaż początkową planowaną nazwą dla serialu były „Ciuchy”. Nazwa moda na sukces ma zapewne związek z tym iż bohaterowie serialu są projektantami mody. Serial zadebiutował w roku 1987 i jest emitowany do tej pory. Powstało już prawie 6000 odcinków tego serialu. Każdy odcinek trwa około 30 minut. W Polsce premiera serialu miała miejsce w roku 1994. Co ciekawe emisja rozpoczęła się nie od 1 a od około 300 odcinka. Nie przeszkodziło to jednak zdobyciu przez serial szerokiej widowni. Od początku powstania seriali do dnia dzisiejszego następowały oczywiście liczne zmiany w obsadzie, jednak niektórzy aktorzy grają w tym serialu od samego początku. Należą do nich między innymi Judith Baldwin, Susan Flannery, Katherine Kelly Lang oraz Ronn Moss. Aktorzy ci występują bez przerwy od początku emisji serialu. Serial emitowany jest w prawie 30 krajach świata.

Akcja Westernów dzieje się zwykle w okresie drugiej połowy XIX wieku na terenach należących do Stanów Zjednoczonych, lub takich które w niedługim czasie będą do nich przyłączone. Pierwszym filmem zaliczanym do tego gatunku jest „Napad na ekspres” z 1903 roku. Reżyserem film był Edwina S. Portera, który także stworzył scenariusz. Cały film trwał zaledwie 12 minut, ale stał się prekursorem nowego gatunku. W „Napadzie na ekspres” po raz pierwszy w historii kina wystąpił kaskader – Frank Hanaway. Filmy z tego gatunku kręcone są do dziś. W zależności od okresu w jakim powstawały, westerny różnią się między sobą. Filmy z tego gatunku powstałe w 40 i 50 duży nacisk kładły na poświęcenie i honor. Późniejsze produkcje stawały się coraz brutalniejsze. W latach 60 westerny zaczęto kręcić nie tylko w Stanach Zjednoczonych ale także we Włoszech. Do najsłynniejszych Włoskich westernów zaliczyć można między innymi „Za garść dolarów” czy „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”. Filmy te przyniosły wielką sławę Clintowi Eastwoodi. W latach 70 powstał także nowy gatunek, tak zwany antywestern. W latach 70 właśnie powstawać zaczęły także westerny z udziałem indiańskich aktorów, co nawało filmom większego realizmu.

Serial nakręcony został na podstawie książki Lindsaya. Premiera serialu miała miejsce 1 września 2006 roku w amerykańskiej stacji telewizyjnej Showtime. Do dnia dzisiejszego powstały 4 sezony serialu, a na wrzesień roku 2010 planowana jest premiera sezonu piątego. Wspomnieć można iż tylko pierwsza seria oparta jest na podstawie książek Lindsaya, kolejne serie to już dzieło scenarzystów. Ten kontrowersyjny serial opowiada o Dexterze Morganie. Dexter na co dzień zatrudniony jest w policji, zajmuje się analizą krwi. Po godzinach jednak sam wymierza sprawiedliwość tym, którzy uniknąć zdołali wymiaru sprawiedliwości. Dexter jest seryjnym mordercą zabijającym głównie innych morderców. Każda seria przygód Dextera składa się z 12 trwających około 50 minut odcinków. Serial w czasie swojej emisji zdobył liczne nagrody i wyróżnienia, między innymi za najlepszy serial telewizyjny czy też najlepszy program telewizyjny. Aktor Michael C. Hall wcielający się w postać tytułowego Dextera zdobył za swoją rolę kilka nagród, między innymi dla najlepszego serialowego aktora. Ciekawostką jest, że samo imię Dexter wywodzi się z łaciny i oznacza człowieka praworządnego.

Gatunki filmów informują widza mniej więcej o czym będzie dany film. Na przestrzeni lat wyklarowały się różnego rodzaju gatunki filmowe, jednak klasyczny podział filmu na gatunki obejmuje 4 podstawowe gatunki. Zawierają się w nich filmy fabularne, filmy animowane do który zalicza się stare kreskówki Disneya oraz nowoczesne filmy animowane tworzone w technice trójwymiarowej. Kolejnym klasycznym gatunkiem filmowym są filmy dokumentalne. Ukazują one otaczającą nas rzeczywistość bez żadnej fikcji. Ostatnim klasycznym gatunkiem filmowym jest film oświatowy. Takim filmem może być film pokazujący jak prawidłowo przejechać przez rondo stworzony na przykład na potrzeby szkolenia na prawo jazdy. Filmy podzielić można także ze względu na długość trwania. Wyróżnia się filmy krótkometrażowe, średniometrażowe oraz długometrażowe. Film krótkometrażowy trwa zwykle do 22 minut. Powyżej tej granicy film klasyfikowany jest jako średniometrażowy. Filmy długometrażowe trwają zwykle od godziny do ponad dwóch, ale zdarzają się i oczywiście dłuższe produkcje. Wyróżnić można także seriale telewizyjne, których pojedyncze odcinki trwają zwykle od kilkudziesięciu minut do mniej więcej godziny.

Wśród planów bliskich stosowanych w sztuce filmowej wyróżnia się pół zbliżenie, zbliżenie, zbliżenie duże oraz detal. Pół zbliżenie ukazuje popiersie bohatera. Widoczne są jego cechy szczególne, istotną rolę w tego rodzaju scenach odgrywa mimika oraz gestykulacja. Postać bohatera widoczna jest mniej więcej od głowy do łokcia. Zbliżenie natomiast ukazuje postać jeszcze bliżej. Postać widoczna jest od czubka głowy, zdarza się jednak, że czubek głowy jest minimalnie ucięty. Tak więc od czubka głowy do mniej więcej „trzeciego guzika koszuli”. W dużym zbliżeniu natomiast twarz bohatera ujęcia zajmuje cały kadr. Niekiedy broda pozostaje ucięta. Tego rodzaju zbliżenia stosuje się aby ukazać emocję oraz stan psychiki bohatera ujęcia. Najbliższym jednak ze stosowanych planów filmowych jest detal. Plan ten ma za zadanie ukazać niewidoczne lub słabo widoczne przy wykorzystaniu innych planów elementy. Mogą być to na przykład przedmioty stanowiące ważną część fabuły filmu lub fragment ciała jednego z bohaterów na przykład oko. Tego rodzaju ujęcia stosowane są z różną częstotliwością w zależności od gatunku filmu oraz scenariusza.

Do planów średnich zalicza się plan amerykański, radziecki, oraz plan średni. Plan amerykański stosowany jest często w sztuce filmowej. Ukazuje on całego bohatera mniej więcej od wysokości kolan. Początkowo taki sposób ukazywania postaci uznawany był za błąd operatora kamery, jednak szybko okazało się iż, taki sposób pokazania bohatera jest postrzegany przez widza jako bardziej naturalny aniżeli na przykład plan pełny. Plan taki stosuje się na przykład ukazując rozmawiających ze sobą bohaterów oraz ogólnie w scenach, w których reżyser uwagę widza stara się skupić na postaci bądź postaciach, a miejsce akcji stanowi mniej istotne tło. Podobne zastosowanie ma tak zwany plan radziecki. Sposób ukazania postaci także jest podobny, jednak nie taki sam. Postać bohatera ukazywana jest nie od wysokości kolan, ale mniej więcej od wysokości połowy ud. Plan średni natomiast ukazuje postać bohatera od pasa w górę. Plan średni wykorzystywany jest jako plan przejściowy pomiędzy dalszymi planami oraz zbliżeniami. Najczęściej stosuje się go do ukazania podobnie jak w przypadku planu amerykańskiego czy radzieckiego rozmawiających ze sobą bohaterów.

Plan pełny należący do planów dalekich jest jednym z najrzadziej stosowanych w sztuce filmowej. Ukazuje on postać lub kilka postaci. Sylwetka lub sylwetki postaci widoczne są w całości. Wyraźne są także elementy tła za bohaterami filmu. Zastosowanie takiego naturalnego w pewnym sensie planu pozwala widzowi na lepsze zapoznanie się z bohaterami filmu. Można zobaczyć co bohaterowie robią i jak się zachowują w przedstawionej sytuacji. Plan taki jeśli już jest stosowany to w filmach przeważnie stanowi jedynie plan przejściowy pomiędzy planem ogólnym ukazującym z większej odległości sylwetki bohaterów oraz planami bliższymi takimi jak plan amerykański czy zbliżenie. Niekiedy też w zależności od koncepcji filmu, scenariusza oraz wizji reżysera plan pełny zastosować można zamiast planu ogólnego. Taki zabieg jednak nie jest często stosowany. Pamiętać należy, że ten plan podobnie jak inne plany dalekie kręcony powinien być nieodzownie z użyciem statywu. Chociaż w przypadku filmów amatorskich oraz filmów kręconych za pomocą telefonów komórkowych problemy wynikłe z nie zastosowania statywu nie muszą być, aż tak widoczne. Ujęcia w planie pełnym nie powinny trwać zbyt długo.

Kolejnym oprócz planu totalnego planem dalekim jest plan ogólny. Oprócz dwóch wspomnianych już planów, do planów dalekich zalicza się także plan pełny. Plan taki ukazuje podobnie jak plan totalny miejsce, w którym rozgrywa się akcja, najczęściej sceny lub kilku scen. W planie ogólnym widz widzi zwykle sylwetki bohaterów, może zorientować się co bohaterowie robią i ilu ich mniej więcej jest. Chyba, że w scenie ukazane są zatłoczone miejsca takie jak na przykład galeria handlowa. Czas trwania ujęć w planie ogólnym jest zwykle krótszy niż w planie totalnym. Zwykle plan ogólny pojawia się za każdym razem gdy zmieniane jest miejsce akcji. Widz może przyjrzeć się dzięki temu nowemu miejscu akcji oraz zobaczyć co w danym momencie robią bohaterowie filmu. Nie ukazanie bohaterów w planie ogólnym podczas częstego zmieniania się miejsc akcji wywołać może u widza dezorientację oraz wprowadzić nieodparte wrażenie chaosu. Zdjęcia kręcone w planie ogólnym powinny być także robione z użyciem statywu. Zwykle tego rodzaju ujęcia przedstawiają mniejszy fragment krajobrazu, pojedynczy budynek lub jego wnętrze. W zależności oczywiście od scenariusza i rodzaju filmu.